رفتم سر کوچه یک پُاکت سیگار بگیرم

رفتم اون دنیا تا بمیرم

رفتم جیگرکی ... دو سه سیخ جیگر بگیرم

گفتش سگت چی، زنت چی، بچه ت چی

رفتم برم جنگ

ولی آتیش نسیمت نذاشت

***

حالا ببینا ...نمیذارن ........مث سگ

کنار تو زندگی کنم

حالا ببینا ...نمیذارن ........مثل خوک

برای او بندگی کنم

جنون اولین کلمه ایه که میتونم به زبون بیارم.جنون این حرفا هم سرش نمیشه.چون جنون موسیقی اونم از نوع نامجو مثل... نه مثل چیه اصلآ خود افکارشه.میپرسین چه حرفایی سرش نمیشه؟ خوب معلومه خودتون بهتر میدونین من چرا بگم.

من نمیدونستم که کسانی هم هستن که تو شهرهای اطراف فریدونکنار اینقدر محسن نامجو رو بشناسن(البته تو خود فریدونکنار این آشنایی تا قبل از جست وجوهای برادرم تو اینترنت صفر بود) و حتی کنسرتها و چیزای نایابی که در اینترنت هم موجود نیستن رو داشته باشن تا اینکه یه روز تو حیاط دانشگاه بابل آهنگ زلف رو از تو گوشیم پخش کردم .یه دفه دیدم یکی از همکلاسیهام(معین مقدری) داره همراه با صدای محسن زمزمه میکنه.بعدش هم پای صحبتمون به وادی محسن نامجو باز شد. با فهمیدن اینکه اون فیلم مستند آرامش با دیاسپام ده رو داره کلی حال کردم.اونم قول داد واسم بیاره.آخه در مورد این فیلم قبلآ یه اطلاعاتی از تو سایت های مختلف داشتم و میدونستم در مورد زندگی محسن نامجو ساخته شده.واسه همین  خیلی علاقمند بودم هر جور شده ببینمش.هفته ی بعد که تونستم سی دی رو از دوستم  بگیرم کل مسیر دانشگاه تا خونه رو واسه دیدنش بیقراری میکردم.از شانس قشنگی هم که منو همیشه در طول دوران عمر همراهی میکنه یه دفعه یادم اومد که ای دل غافل امروز باید برم نوشهر خونه ی خالم. ولی تا رسیدم خونه کامپیوتر رو روشن کردم تا آخر50 دقیقه رو دیدم.البته تا یکی دو هفته ی اول فکر کنم بیشتر از 15 بار دیاسپام رو بطور کامل یا ناقص دیدم.بعد از دیدن دیاسپام علاقم به محسن نامجو چندین برابر شد چون با زندگی شخصی و عقایدش هم موافق بودم هم باهاشون خو گرفته بودم.البته از شخصیت عبدی بهروانفر هم خیلی خوشم اومد.

خود نامجو در مورد آشناییش با عبدی بهروانفر تو مستند آرامش با دیاسپام ده و همچنین تو مصابحه هاش میگه:
"یک روز در منزل یکی از دوستان با ایشان ملاقات کردم  و با هم ساز زدیم. گفتن اینکه ما از هم دیگر خوشمان آمد برایش کم است، بهتر است بگویم ما به هم جذب شدیم. بدون آنکه با هم قراری بگذاریم من بعد از چند روز به خانه او رفتم و او هم من را پذیرفت و قضیه براحتی ادامه پیدا کرد. بعد هم در تمرین هایمان بود که ایده تشکیل یک گروه به ذهنمان آمد، اما عبدی قبلاً در مورد آن فکر کرده بود و حتی با چند نوازنده کار می کرد که در ادامه گروهی شدیم و اسم «ماد» را روی گروهمان گذاشتیم."
کار های شاخص این همکاری تا اونجایی که اطلاعات من یاری میکنه :
بغض - جُره باز - رفتم سر کوچه - دلا دَنگُم - سوگ - شاید –واق واق سگ

البته به جز جره باز که دارم و تیکه های اجرا شده ی واق واق سگ و رفتم سر کوچه  که تو مستند دیدم بقیه ی کارها رو نشنیدم.حالا دوباره بهتره از فاز گروه ماد بیام بیرون و برم سر خود محسن.